Verhuisbericht

Ik wil al mijn trouwe lezers even laten weten dat ik met ingang van morgen op een nieuwe, eh, dinges, een nieuwe blog of zo... dat ik daar dus voortaan op aan het bloggen ben. Of zoiets. Dit geldt ook voor de minder trouwe lezers, en voor trouweloze lezers, en getrouwde lezers. Pardon, dat moet lezeressen zijn.

Een nieuwe blogdinges dus. Daar kun je automatisch op terecht komen via de elektronische Univers. En dan mijn, eh, ikoontje aanklikken. Of foto. Of iets anders waarvan je denkt dat het met mij te maken heeft.

Voor mensen die op grond van religieuze of levensbeschouwelijke argumenten, of wegens tijdsgebrek, Univers niet lezen bestaat er ook een rechtstreekse weg. Daar komt-ie:

http://broersblogt.wordpress.com/

Ik herhaal voor alle duidelijkheid:

http://broersblogt.wordpress.com/

Ik hoop jullie daar te mogen begroeten.

Als ik er zelf tenminste ook geraak...

Over smaak valt te twisten

Grublit is afgelopen. De Week van het Absurde is voorbij. Hoewel... Gisteren is in Tilburg het festival “Incubate” begonnen, dat een volle week moet gaan duren. Hoogtepunt van deze week zal ongetwijfeld de zaterdag zijn, aangezien op die dag de beroemde Oostenrijkse kunstenmaker Hermann Niets een performance zal verzorgen. Deze performance (het woord alleen doet mij al huiveren) bestaat in het plaatsen van een met bloed besmeurde, naakte vrouw onder een opengereten varken. Hij doet dit soort dingen wel vaker: mensen insmeren met bloed van dode dieren, of hen bedekken met de ingewanden daarvan, of dierenlijken kruisigen. Het zal allemaal wel iets te betekenen hebben. Mij ontgaat wat dat dan wel mag zijn, maar dat is wel vaker het geval.

Zowel het Comité Dierennoodhulp als de Stichting Rechten Voor Al Wat Leeft heeft intussen aangifte tegen de kunstenmaker gedaan, alsook tegen de gemeente Tilburg en de festivalleiding. De organisaties vinden het optreden van de Oostenrijker absoluut niet kunnen. Gelijk hebben ze. Zelf snap ik ook niet waarom die vrouw nou weer per sé naakt moet zijn. Zou er geen compromis mogelijk zijn, denk ik dan, zodat de voorstelling in een wat aangepaste vorm door kan gaan? Bijvoorbeeld een met bloed besmeurd, naakt varken onder een opengereten vrouw... Maar dat zal wel weer geen genade vinden in de ogen van de Stichting Rechten van het Mens. Misschien dan een naakt vrouwelijk varken onder een opengereten Oostenrijkse kunstenaar? Dit lijkt me een aardige oplossing, maar de kans blijft natuurlijk bestaan dat er verzet komt van allochtoonse zijde omdat een varken geen rein dier is. Bovendien is het verschil met degene die erboven hangt in dit geval niet voor iedereen even duidelijk. Ook wat reinheid betreft niet.

En intussen vraag ik me af, of Tilburg wellicht aan Oirschot haar primeur wil ontnemen. In dat dorp gaat namelijk volgende week maandag de “Week van de Smaak” van start. En nu wil het mij voorkomen dat Tilburg met dat Incubate-festival snel haar eigen Week van de Smaak heeft geïntroduceerd. Ook slechte smaak is immers smaak.

Benieuwd wat we vanavond eten...

Alleen rond de wereld

He gatver, ben ik net lekker door de nieuwe Univers aan het bladeren, die van papier dus, vandaag verschenen, het is nog wel even wennen aan die nieuwe lay-out, en aan die Engelstalige pagina’s midden in het blad, en waarom schrijven er eigenlijk geen studenten in deze universiteitskrant... Maar goed, ik ben dus aan het bladeren in de Univers, kom ik daar ook al een berichtje over die Laura tegen. Dat dertienjarige meisje dat in haar eentje om de wereld wil gaan zeilen. De afgelopen tijd kwam ik haar ontevreden gezicht geregeld tegen in de krant, op de teevee en zelfs op de radio. Kan dat dan zomaar, zo’n reis rond de wereld? Hoe zit het dan met school? Huiswerk per flessenpost?

Gelukkig is de zaak voorgelegd aan de rechtbank Utrecht. Die is heel wat gewend. Die oordeelt wel vaker over dit soort vreemde gevallen. In 2002 bijvoorbeeld over een meisje van achttien jaar dat in haar slaap een logée had trachten te wurgen. Toen dat niet lukte, had zij de ander neergestoken, nog steeds in diepe slaap gedompeld. De ander was wel wakker geworden. En twee jaar later werden de Utrechtse rechters geconfronteerd met een 65-jarige man die aan het begrip ‘paardrijden’ een geheel nieuwe invulling had gegeven. Hij had twee pony’s verkracht, zij het niet gelijktijdig. En nu is er dus een dertienjarige pre-puber die Alleen op de wereld wil naspelen in een maritieme variant. Wat moet je daarmee aan? Opsluiten? Of toch eerder die ouders?

Het vervelende is, dat die meid allerlei leeftijdsgenoten het hoofd op hol brengt. Zo heeft een vriendin van mij een dochter in dezelfde leeftijdscategorie. Die is ook een jaar of dertien. Die dochter dus, niet die vriendin. Die wilde ook ineens alleen rond de wereld gaan zeilen. En wat heb je toen gezegd, vroeg ik haar. Die vriendin dus, niet die dochter. Zij had deze laatste geantwoord: Alleen de wereld rond in een zeilboot? Ben je nou helemaal? Geen sprake van! Komt niets van in! Neem je kleine broertje maar mee...

Een tweespraak (en ook nog een prijsvraag...)

Een bijdrage in het kader van “Grublit – festival van het absurde” dat vandaag in Tilburg van start gaat.

– En de FiloSoof vroeg mij: hebt gij waarlijk niets beters om over te schrijven dan over het verscheiden enen zanger van lichte liederen – gij immers, een buitengewoon opmerkelijke man, even opgewekt als getourmenteerd, met een volstrekt onafhankelijke geest en een universele belangstelling, uitzonderlijk begaafd, met een mateloze ambitie, gecombineerd met een tomeloze werklust, daarbij ongetwijfeld creatief, met een aangeboren mensenkennis en een verbluffend originele fantasie, ook zeer geestig en ad rem, bovendien vrijwel volmaakt gebouwd en altijd smaakvol gekleed, welgemanierd, goed van de tongriem gesneden en bij dat alles van een hartverscheurende bescheidenheid?

– En ik antwoordde: eh... wat was de vraag ook alweer?


(Prijsvraag: Uit welke roman, geschreven door een auteur die door zijn critici arrogantie en zelfingenomenheid wordt verweten, is in bovenstaand blog een passage vrijelijk overgenomen? De goede inzenders komen in aanmerking voor een Meet & Greet met Broers Blogt! Een gezellig samenzijn boven een goede maaltijd en een mooie wijn, in een restaurant naar eigen keuze – zodat de prijswinnaar in eigen hand heeft, hoeveel hij aan het einde van de avond moet afrekenen.)

Zand erover

Het schijnt dat Michael vandaag is begraven. Michael wie? Michael Jackson. Mooie gelegenheid voor mij om mijn excuses aan te bieden voor mijn blogbericht Hoe ik de afgelopen dagen mijn muziekminnende medemensen heb weten te irriteren met een minimum aan inspanning... Het stukje bestaat uit twee woorden: “Michael wie?”. Blijkbaar hebben mensen zich hieraan gestoord en zo’n begrafenis is natuurlijk een mooie gelegenheid tot het aanbieden van excuses. En daarna: zand erover!

Ik heb het desbetreffende stukje geschreven vlak nadat Michael Jackson was overleden en werkelijk iedereen het over zijn dood had. Heb je het al gehoord? Weet je wie dood is? Michael Jackson! Michael Jackson? Ja, Michael Jackson, erg hè? En hij maakte zulke leuke liedjes, en hij was zo lief voor zijn kinderen, en ook voor andere kinderen.
Nu liep ik al een tijdje rond met het idee om een stukje te schrijven met een heel erg lange titel en een heel korte inhoud, maar die korte inhoud moest dan wel een zo groot mogelijke impact hebben. Dat is aardig gelukt, dacht ik zo, mede gezien het feit dat ik maar liefst twee (2) reacties heb mogen ontvangen. Wel leuk, aangezien het gewraakte stukje ook maar uit twee woorden bestaat. Dat is één kritische reactie per woord, zoals de snelle rekenaars onder mijn lezers zullen hebben uitgerekend.
Beide reacties zijn afkomstig van vrouwen. Dat moet wel. Hun schuilnamen doen zulks vermoeden. Bovendien hebben vrouwen niet zo’n sterk ontwikkeld gevoel voor humor. De meeste vrouwen niet althans. In elk geval niet de vrouwen die ik ken. Maar dat kan natuurlijk aan mij liggen. Dat ik gewoon de verkeerde vrouwen ken. Mijn vader heeft me zulks menig maal voorgehouden. Die vader toch... Maar ik dwaal af.
O ja, Michael Jackson. Het was natuurlijk helemaal niet mijn bedoeling om hem belachelijk te maken. Dat had hij ook niet nodig. Dat ik dat voor hem deed, bedoel ik. Welbeschouwd is de enige die in het stukje belachelijk wordt gemaakt de schrijver zelf. Hij immers (dat ben ik dus) blijkt de enige in zijn omgeving te zijn die Wacko..., pardon, die Michael niet kende. Wat een malle toestand. Zelfspot heet dat.

Ik denk dat Michael er zelf ook wel om had kunnen lachen. Voor zover zijn gezicht dat nog toeliet natuurlijk.

Vakantiememoires (vervolg)

Deze zomer waren ook onze Nederlandse gevangenen weer eens in het nieuws, aangezien daarvan de helft aan psychische problemen schijnt te lijden. Die hebben dan een misdrijf gepleegd, maar dat komt omdat ze ADHD hebben, of borderliners zijn. Dan doe je dat soort dingen nu eenmaal. Je moet je energie toch op enige manier kwijt? En in de gevangenis leveren die psychische aandoeningen grote problemen op, omdat je in zo’n gebouw natuurlijk toch ergens best wel een beetje het gevoel hebt dat je opgesloten bent. Vervelend is wel dat de Nederlandse gevangenissen over onvoldoende ‘behandelplaatsen’ beschikken om al deze mensen te helpen, zo is gebleken.
Onvoldoende behandelplaatsen? Laat ze gewoon gaan fietsen, zoals in Frankrijk. Daar vond deze zomer een alternatieve Tour de France plaats, speciaal georganiseerd voor gevangenen zodat die er ook eens een paar dagen uit waren. Lekker trappen. Fijn uitwaaien. Deze penitentiaire tour was erg spannend. Tijdens de etappes waren er voortdurend ontsnappingen, maar de vluchters konden telkens weer worden achterhaald. Het leek België wel.
In België ontsnappen namelijk elke week wel wat gevangenen. En nog zitten de cellen daar overvol. Men heeft dan ook besloten om Belgische boeven onder te brengen in een soort gastgevangenis, namelijk de penitentiare inrichting van ons eigen Tilburg. Die heeft in het verleden ook al als proeftuin gediend toen men ging experimenteren met twee gevangenen in één cel. En nu dus met Belgen. Er worden overigens alleen Vlamingen gestuurd, want die kun je beter verstaan dan Walen en dat bevordert de integratie en de verbroedering onzer volkeren. Bij mijn vakgroep is dat ook heel mooi gelukt.

Nu we het toch over Belgen hebben. Er was in de vakantiemaanden een heuse staking onder Poolse aardbeienpluksters in Brabant. Het is een bekend gegeven dat aardbeien, behalve in supermarkten, ook op het platteland te vinden zijn. Zij moeten dan nog wel worden geplukt, en daar zijn die Poolse werkneemsters voor. Die plukken graag. Probleem is wel dat het erg losbandige types zijn, maar daar hebben de Brabantse boeren wat op gevonden. Namelijk een uitgebreid stelsel van geldboeten, oplopend tot 250 euro. Dat is toch al gauw zo’n 1038 zlotys. Deze boeten moeten worden betaald als iemand bijvoorbeeld praat tijdens het werk, of naar de wc gaat, of een mobieltje bij zich heeft, te lange nagels heeft, te veel make-up op heeft en ga zo maar door.
Mooi systeem toch? Misschien wel een goed idee voor het nieuwe collegejaar, zo’n lijstje met geldboeten. De meeste overtredingen kunnen zo worden overgenomen van dat aardbeienlijstje. Het systeem zou zeker kunnen worden ingevoerd in het eerste jaar van de rechtenstudie, in het kader van het ‘activerend onderwijs’ dat daar in de werkgroepen plaatsvindt. Maar dat zal wel weer niet mogen. Dan zullen de studenten wel weer gaan klagen en mopperen en boos worden. Misschien gaan zij zelfs wel in staking, net als die Poolse pluksters.

Ik ben eigenlijk best benieuwd hoe een stakende werkgroep er uitziet. Studenten die in de banken hangen? Die hun boeken en syllabi thuis hebben gelaten? Geen antwoord geven op vragen? Niets opschrijven? Misschien kunnen ze dan wel even kenbaar maken dat ze in staking zijn, want anders denkt de docent dat hij met een gewone werkgroep te maken heeft.

Vakantiememoires

Jawel! Weer terug na twee maanden te zijn weggeweest. En wat is er toch een hoop gebeurd in die twee maanden. Ik doe zo maar even een greep: Michael Jackson is dood. O nee, die was al dood. Ik bedoel, vóór ik op vakantie ging. Ik vond hem er in de clip Thriller trouwens al slecht uitzien. Verder is de Amerikaanse zanger Willy DeVille op relatief jonge leeftijd gestorven. Hetzelfde geldt voor John Lennon.
Ook erg triest was dat busongeluk in Spanje waarbij diverse mensen zijn omgekomen, en ook verschillende Nederlanders. In de media werd daarbij benadrukt dat zich onder de slachtoffers een aantal “licht verstandelijk gehandicapten” bevond. Waarschijnlijk werd dit gedaan om het zieligheidsgehalte nog wat verder op te schroeven. Maar ik vond het toch een beetje vreemd, want volgens mij zijn de meeste vakantiegangers in Spanje licht verstandelijk gehandicapt.

Nu bevond ik mijzelf deze zomer ook in Spanje, maar dat was voor het werk, namelijk dat congres over jeugdcultuur waarover ik in mijn vorige blog heb geschreven. Dat congres is een geweldig succes geworden! Vooral het onderdeel Lichaamstaal verstaan wij allemaal was zeer de moeite waard. Zie onderstaande sfeerimpressie van mijn vaste fotograaf Jan H, tevens winnaar van de prijsvraag “Zoek de piercing”. Na dit onderdeel dienden wij onze mening over blonde vrouwen op hoofdpunten te herzien. Ook het daarop volgende onderdeel Comazuipen voor beginners was een absoluut hoogtepunt. Van de andere onderdelen kan ik me helaas niet zoveel meer herinneren, maar die schijnen ook erg leuk te zijn geweest.

Op de terugweg naar Nederland kwam er een zeer donkere Spanjaard naast me in het vliegtuig zitten. Hij was enigszins vreemd gekleed. Hij drukte zich uit in een gebrekkig soort Nederlands (gelukkig kijk ik veel tentamens en werkstukken na, dus dat was niet zo’n probleem). Hij heette Piet. Hij was op weg naar Nederland om daar de supermarkten en drogisterijen alvast van zakken pepernoten te voorzien. Pepernoten? Het is hartje zomer! Jawel, pepernoten; die horen namelijk eind augustus in de schappen te liggen. Dan kunnen de mensen alvast in de stemming komen voor december. Nederlanders hebben blijkbaar een lange tijd nodig om ergens voor in de stemming te komen.

Binnenkort meer. Ik ga nu eerst mijn verlanglijstje maken. En vanavond mijn schoen zetten.

Groeten uit Spanje

De cursusleidster had er echt zin in...

Vakantie

Dit is vooralsnog mijn laatste blogbericht. In de maand juli geniet ik van mijn welverdie... In de maand juli geniet ik van mijn vakantie. Althans, dan hèb ik vakantie, want dat genieten dat is nog maar afwachten. Een deel van de vakantie besteed ik in elk geval – mede in verband met de tegenvallende tentamenresultaten van het afgelopen collegejaar – aan het bijwonen van een congres over de hedendaagse jongerencultuur. Het congres duurt een hele week en de jongerencultuur komt er in al haar facetten aan bod.
Op de agenda staan onder meer onderwerpen als: Wat interesseert de hedendaagse jongeren? Hoe brengen zij hun vrije tijd door? En hun vakantie? Naar welk eten gaat hun voorkeur uit? Wat drinken zij? En hoeveel? Welke boeken lezen zij? Hoe gedragen zij zich tegenover leden van het andere geslacht? En tegenover leden van hun eigen geslacht? Tegenover buitenlanders? Tegenover buitenlanders in het buitenland? En zo meer. Het congres wordt gehouden in Lloret de Mar.

De maand augustus zal vervolgens voor een belangrijk deel in het teken staan van het evalueren van deze elektronische column. Dit in verband met onderhandelingen met Univers over een verbeterd contract. Het gaat natuurlijk om geld maar ik wil ook een assistente; of anders een leuk T-shirt met Broers Blogt erop, of een BB mok, of pen. Afijn, we komen er wel uit. En dan zal ik bij aanvang van het nieuwe collegejaar met nieuwe ener... Dan zal ik bij aanvang van het nieuwe collegejaar mijn geblog wel weer hervatten.

Mijn trouwe lezers dank ik voor hun aandacht en de reacties die ik vooral mondeling van hen heb mogen ontvangen. Voor hun moral support ben ik veel dank verschuldigd aan Jan H (bier & kaas), Hans P (borrels & brandoefeningen), Freek P (bier & bitterballen) en natuurlijk aan An-yooo (borrels & nog veel meer bitterballen).

Hoe ik de afgelopen dagen mijn muziekminnende medemensen heb weten te irriteren met een minimum aan inspanning...

Michael wie?

Biertje?

Dit is mijn vijftigste blog voor de elektronische Univers. Vijftig! Een jubileum. Wie had dat kunnen denken – dat ik over zoveel fantasie beschik om er zoveel te schrijven. En dan ook nog zulke goede. En scherpe. En leuke. Het is me toch wat. Gisteren nog benaderde mij een studente. Zij wierp zich ter aarde en omvatte mijn knieën. Zulke dingen gebeuren mij vaak. Hoe komt het toch dat u zo grappig bent, vroeg ze mij. Tsja, antwoordde ik, hoe komt dat... Hoe komt het dat jij dat niet bent? Om dit snedige antwoord moesten wij beiden hartelijk lachen. Ach, het is een gave. En die deel ik graag met de mensen.

En er komen ook steeds meer mensen om die mee te delen. Ik las gisteren in de Univers (want die lees ik) dat er een sterke stijging van het aantal vooraanmeldingen is van mensen die op de UvT een studie willen aanvangen. Maar liefst 1928 stuks deze keer. Vooral economen maar daar doen we niet moeilijk over. En of dit mooie aantal nog niet genoeg is, is er een alleraardigst initiatief opgestart om nog meer jongeren over de streep te trekken. Namelijk: Thuis in Tilburg. Middelbare scholieren die Tilburg als studentenstad willen leren kennen, kunnen een etmaal lang de sfeer proeven middels een verblijf in een echt studentenhuis, het zogeheten T-huis.
In dat huis wordt de aspirant-student ontvangen door een van de vier vaste bewoners. Wat deze gastvrouwen en –heren doen? “Ze laten hun gewone leven zien; dat ze naar een hockeywedstrijd gaan of een Plato-avond”, aldus een woordvoerster. Een hockeywedstrijd. En een Plato-avond. Ik dacht dat het studentenleven er heel anders uitzag. Er is blijkbaar veel veranderd sinds mijn tijd. De verdere activiteiten omvatten een dagje winkelen, samen koken, en – ja hoor – toch ook nog een avondje stappen. Zouden ze dit laatste dan T-drinken noemen? Voelt u de woordspeling? Er is helaas maar één T-huis met maar één gastenkamer, dus er moet rekening worden gehouden met wachttijden.

Misschien wel een leuk idee dat de bezoekers van het huis ook een excursie aangeboden krijgen naar de universiteit, omdat dat toch voor veel studenten een soort van ontmoetingsplaats is. Zij kunnen dan een wandeling maken over de campus, met andere wandelaars een gesprekje voeren, en als afsluiting nog gezellig een biertje gaan drinken in de Esplanade. Daar hebben ze hun prijslijst een extra studentikoos karakter gegeven. Wat bijvoorbeeld te denken van een vaasje Dommelsch voor 1,46 euro? Een flesje Jupiler voor 1,94 euro? Of een glas Hertog Jan voor 1,84? Met deze warme dagen zal het Hoegaarden rosébier van 2,06 euro het ook heel goed doen. Voor degenen die van iets sterkers houden is er de Duvel voor 3,44 euro. Gelieve gepast te betalen want aan wisselgeld is een groot T-kort.

Heb ik weer...

Wat heb ik toch een spannend leven. Zo was ik gisteren bijvoorbeeld lekker bezig een grote berg mailtjes van studenten te beantwoorden: Mijnheer, wanneer is de inzage van het tentamen? Vorige week donderdag. Mijnheer, kunt u een aanbevelingsbrief voor mij schrijven want ik ga een jaar in het buitenland studeren; ik heb in 2006 college bij u gelopen, ik zat altijd een beetje achter in de zaal. Dat is goed, maar kun je dan misschien wat meer over jezelf vertellen? Mijnheer, heeft u mijn pen gevonden? Het is een blauwe Parker en volgens mij ben ik die op school verloren. Welke school bedoel je precies? En zo meer. Het is arbeidsintensief maar dankbaar werk.

Toen, plotseling, een akelig fluitende toon. Waar kwam die zo ineens vandaan? Het was niet de vaatwasmachine waarvan onze gezellige koffie & keukenfaciliteit is voorzien. Die stond rustig te wassen en te spoelen, zo merkte ik toen ik het deurtje open deed en het water naar buiten gulpte. Alras werd mij duidelijk wat dat gefluit dan wèl was: het was het brandalarm! Ik begon dan ook meteen paniekerig rond te rennen en opgewonden te roepen en te schreeuwen, zoals het hoort bij calamiteiten, maar dat bleek niet nodig te zijn want het was een oefening. Rustig begaf ik mij daarop via de trap naar beneden. Onderweg kwam ik mijn goede collega Hans P tegen, met wie ik altijd aan borrels en brandoefeningen deelneem, en wij vluchtten gezellig samen het gebouw uit.
Buiten werden wij opgevangen door een trauma team. Hier is nog wel enige verbetering wenselijk, dunkt me. Waar was de koffie? En de deken die je in films altijd om je schouders krijgt? En de dames van de reanimatie? Niets van dit alles. Toch was het al een hele verbetering vergeleken met de vorige oefening. Toen was er niet eens een trauma team en zijn Hans P en ik in dolle paniek weggevlucht (wij gaan altijd erg op in onze rol) en zo op het terras van de Esplanade terecht gekomen. Het schuim stond ons op de lippen. Nu werden wij echter bekwaam opgevangen. Het was trouwens ook niet echt weer voor een terrasje.
Het nablussen heb ik dan ook maar ’s avonds thuis gedaan. Daarna deed ik gewoontegetrouw nog wat huishoudelijk dingetjes; ik ruimde de lege flessen op, laadde de vaatwasmachine in, gooide chipszakken en popcornbekers weg, at de resterende toastjes op, en de kaas, en de worst, en ging toen naar bed. Een mooi einde van weer een spannende dag. Al spoedig was ik in slaap en droomde ik een mooie, studentloze droom.

Toen, plotseling, een akelig fluitende toon. Brand! – schoot het door mij heen en samen met mijn dvd-collectie, mijn vrouw, de kinderen en de huisdieren vluchtte ik de trap af. Beneden aangekomen bleek het echter de vaatwasmachine te zijn. Die was ermee opgehouden. Toen ik het deurtje open deed, bleek hij wel reeds te hebben gespoeld. Mijn vrouw en kinderen hebben de hele nacht staan dweilen.

De ballen van Albron

Albron moet vertrekken. De klanttevredenheid (mooi woord) laat te wensen over. Lees: die is nog slechter dan het jaar daarvoor. De druppel die de emmer wellicht heeft doen overlopen, waren die plastic mesjes in de mensa. Dat was ook wel een heel erg sneue vertoning. Ze waren wel scherper dan de gewone messen, die door Albron waarschijnlijk zijn doorverkocht aan een gekkenhuis – dit zodat de gekken zichzelf of elkaar niet kunnen snijden tijdens het eten. Ook houdt Albron er van die rare verkooptechnieken op na. Dat de bezoekers van de mensa de luxe, dure producten welhaast moeten kopen, omdat de betaalbare voeders waar de gewone mensen en ik het mee moeten doen, grotendeels onder en achter de counters en kasten zijn verstopt.
Zelf vind ik de maaltijden van Albron evenwel niet slechter dan die van vorige voedselverstrekkers, maar ik sta dan ook niet bekend om mijn verfijnde smaak. Ik heb eigenlijk alleen moeite met de kipsaté, die het tot een derde plaats in mijn persoonlijke Top Drie van Heel Erg Vieze Dingen heeft gebracht, en waar ik het verder liever niet over wil hebben. Trouwens, ook de bitterballen van Albron liggen nogal zwaar op de maag. Toen ik vorige week een keer met mijn vriendin en mijn andere vriendin aan de borrels en bitterballen ging in de Esplanade, is me dat althans niet goed bekomen. Maar dat kan ook te maken hebben gehad met het aantal ballen dat per portie wordt geserveerd.
Ook weer zo’n rare verkooptechniek van Albron. Een portie bitterballen bestaat uit acht stuks. En wij waren zoals gezegd met drie personen, dus dat komt niet uit, dan wordt er iemand tekort gedaan want toevallig hadden wij geen van drieën een balansdag op dat moment. En er mag kennelijk geen negende bal in de frituur worden gegooid. Dat is toch wel bitter (dit is een woordspeling). Dus dan moet je een tweede portie bestellen, maar dat maakt de boel alleen maar erger, want dan zit je op zestien ballen en worden er dus twee personen tekort gedaan, namelijk mijn beide vriendinnen. Wij bestelden derhalve drie porties, met in het totaal vierentwintig ballen.
Omdat het numerieke evenwicht vervolgens door één of meer personen uit het oog werd verloren, kwam het aantal ballen weer niet goed uit. Wij waren derhalve gedwongen een vierde portie te bestellen om de ondervoeden onder ons te compenseren. Dat slaagde maar ten dele. Of eigenlijk niet. Vervolgens kan ik mij nog een vijfde, zesde en zevende portie ballen herinneren, maar helemaal goed is het niet meer gekomen. Met mijn maag ook niet. Vreemd is wel dat beide anderen daar helemaal geen last van hadden.

Vraagje

- Hallo mijnheer, ik heb een vraagje: waarom heb ik hier geen punten voor?
- Omdat het antwoord fout is.
- Ja, maar eerst had ik het goed. Kijk maar hier, daar staat het.
- Dat kan best, maar dat heb je doorgestreept.
- Jawel, maar het stond er wel. Als je het blaadje tegen het licht houdt, kun je het nog zien staan. Kijk maar.
- Oké, weet je wat, dan geef ik je daar één punt voor, omdat het er eerst goed stond. Want ik wil onderhand naar huis. Het is half tien – en de inzage van het tentamen zou maar tot vijf uur duren.
- Eén punt? Is dat niet wat weinig? Daar heb ik niks aan.
- Anderhalf dan?
- Nou, goed dan. Het houdt nog niet over, maar vooruit.
- Oké, fijn, even de punten opnieuw optellen... Dan heb je nu een drie-en-een-half als eindcijfer.
- En dan had ik nog een vraagje...

The final countdown...

Nog één uur en veertig minuten en nog wat seconden. De countdown is begonnen. De final countdown wellicht. De barricade zal het denk ik wel een tijdje houden. Direkt nog wel even de studentassistenten wat moed gaan inspreken, want die ogen erg gespannen. Nu alvast maar even mijn uitrusting controleren. Heb ik alles? Volgens mij wel. Verband, pleisters, jodium. Teflon vest. Helm. Stun gun. Stroomstok, wapenstok, pepper spray. Traangas hoeft niet – de meesten zullen wel uit zichzelf gaan huilen. Niet vergeten tissues mee te nemen! Het is vandaag inzage van het tentamen. Het tentamen is slecht gemaakt.

Dat zullen veel studenten ook wel hebben gevonden, dat het tentamen slecht was gemaakt, dat het namelijk niet goed in elkaar was gezet. Vooral studenten met lage punten zullen dat wel hebben gevonden. Ik kan me dat heel goed voorstellen. Dat is ook vervelend. Dan geef je goede antwoorden, ècht goede antwoorden, die je ook nog eens foutloos neerschrijft, met een minimum aan doorhalingen – en dan kloppen de vragen niet. Die blijken dan helemaal niet aan te sluiten – maar dan ook echt helemáál niet – op de antwoorden die jij met zoveel zorg hebt opgeschreven.

Maar goed, hopen dan maar op het hertentamen. Misschien kun je daar die antwoorden wel kwijt. Als de vragen dan tenminste beter zijn. Iets in de trant van: “Vertel iets leuks over de Romeinen, en maak daar zelf een leuke vraag bij. De leukste inzending wordt beloond met een leuk cadeautje”.

Rectificatie

Een lezer met oog voor detail heeft mij erop gewezen dat de hond van Hitler waarover ik gisteren schreef, niet Blondie maar Blondi heette. Hiervoor mijn dank. Ik was even in de war met de Amerikaanse softpunk groep Blondie, met die platinablonde zangeres Deborah Herrie, die indertijd meer indruk op mij maakte dan haar muziek. Enig naspeurwerk heeft mij inmiddels geleerd dat Adolf H. vóór Blondi ook al een herdershond had, genaamd Prinz. (Niet te verwarren met Prince, want dat is een soort zanger, ook al uit Amerika). Ganz tol was? Op die tentamenvraag over die hond zijn dus meerdere antwoorden mogelijk. Dat moet eigenlijk zijn ‘meer antwoorden’ want ‘meerdere’ is volgens het woordenboek een lelijk germanisme – maar dat is in dit verband wel toepasselijk.

Voortgezet Kleuter Onderwijs

De Tilburgse rechtenfaculteit waakt over het academische gehalte van haar opleidingen. Daar is zelfs een heuse commissie voor in het leven geroepen. Maar de juristen staan natuurlijk niet alleen in hun strijd voor het behoud van academische vaardigheid en waardigheid. Ook aan andere faculteiten wordt van alles ondernomen om de Tilburgse studenten tot ware academici te maken. Zo kregen wij reeds videocolleges (zucht) en sms-colleges (zucht), en nu dient zich alweer iets nieuws aan: stripboeken! Een hoogleraar Global sourcing (kreun) van de bachelor-opleiding Information management heeft een stripverhaal gemaakt, een comic book waarmee hij zijn onderwijs wil gaan verzorgen. ‘Een plaatje zegt meer dan duizend woorden’, stelt hij, ’en zo kom je eerder toe aan een verdieping in de studiestof’.

Zou het echt? Zou het heus? Ik las laatst ergens dat een echte academicus een kader moet kunnen opbouwen van waaruit hij zijn werkzaamheden kan beschouwen en beoordelen. Dat wordt dan een heel klein kadertje, als je de afmetingen van zo’n plaatje in een stripboek bekijkt. En in de tekstballonnetjes staat dan de relevante tekst die tot de gewenste verdieping moet gaan voeren. Erg veel tekst past er niet in zo’n ballonnetje, dus je komt veel dichter bij de belevingswereld van de studenten te staan, want die houden van plaatjes en korte zinnen en éénlettergrepige woorden. Een collega sprak in dit verband van het Jip-en-Janneke-niveau van onze studenten, maar dat vind ik een beetje flauw, om studenten van het hebben van een niveau te betichten.

Zelf zie ik intussen mooie mogelijkheden om een stripboek over het oude strafrecht te maken, een strip met niveau, dus liefst met Jip en Janneke in de hoofdrol. En dan legt Jip bijvoorbeeld aan Janneke uit hoe brandmerken in zijn werk gaat en wat daarvan de voordelen zijn, waarna Janneke hem duidelijk maakt wat de uitdrukking ‘ik voel me geradbraakt’ nu precies inhoudt. Dit alles in full colour natuurlijk, of anders in rood-wit. Misschien kan ik het tentamen dan in de vorm van een tekenwedstrijd laten plaatsvinden. Een kleurplaat kan ook. Veel slechter zullen de resultaten er niet op worden.

Blondie

Zojuist de eerste evaluaties van mijn vak Europese Rechtsgeschiedenis B gezien. Die vielen niet tegen. Alleen vonden sommige studenten de vragen van het tentamen te gedetailleerd. Een volkomen onterechte opmerking uiteraard. Eén van hen maakte in dit verband een vergelijking met een tentamen over de Tweede Wereldoorlog waarin gevraagd wordt naar de naam van de hond van Hitler. Een belachelijke vergelijking! Dat weet toch iedereen, hoe die hond heette! Die hond heette Blondie, het was – hoe kan het ook anders – een Duitse herder, of eigenlijk een herderin want het was een teefje. Zij heeft geleefd van 1934 tot en met 1945, in welk jaar zij zelfmoord pleegde. Trouwens, eind 2007 was er een andere Duitse herder en die heette Adolf. Vreemde naam voor een hond. Adolf hier! Adolf af! Adolf poot! Nou was er iets met die poot van Adolf. Als je namelijk Heil Hitler riep, dan tilde die herdershond zijn rechterpoot omhoog. Die hond is daarvoor nog in een kennel terecht gekomen. Benieuwd hoe het hem daar is vergaan. Zal wel zijn afgemaakt. Hij was trouwens ook niet raszuiver.

Nationale Buitenspeeldag (denk ik)

Gisteren was het de Nationale Buitenspeeldag. Of de Landelijke Buitenspeeldag. Of de Nationale Landelijke Buitenspeeldag. Of was het Buitendag, of Buitenlandersdag? De Nationale Buitenlandersdag dan? Nee, het was iets met kinderen... Buitenlandse kinderen misschien? Nee, volgens mij had het betrekking op alle kinderen. Dat die naar buiten moesten, lekker een dagje buitenspelen, in plaats van de hele tijd voor de computer of de tv te hangen. Dat schijnt gezond te zijn, dat buitenspelen, in die buitenlucht, in zo’n buitenwijk. Zolang er geen rare mijnheren in vlekkerige regenjassen rondlopen natuurlijk. Maar goed, die liepen er niet. Hoe heette die dag nou? Nationale Straatkinderendag? Landerige Buitendag? Lanterfantente Buitenlandersdag? Ach, laat ook maar. Het was de hele dag kloteweer.

Malloot

Vanmorgen weer een en al mall-igheid in de krant. Wat blijkt nu weer het geval te zijn? Terwijl de komst van een shopping mall de gemoederen de laatste tijd danig bezighoudt, heeft de voorzitter van het college van bestuur van onze eigen UvT, Hein van Oorschot, als lid van een denktank een alternatief plan voor de Tilburgse binnenstad ontwikkeld. Hein is bang dat de komst van de mall ervoor zal zorgen dat steeds meer winkels de binnenstad gaan verlaten, zodat daar enkel nog dumpzaken, ramsjwinkels en koopjeshallen overblijven. Het alternatieve plan van onze voorzitter wil dit voorkomen en beoogt de binnenstad een nieuw élan te geven. Immers: “een levendige, gezellige binnenstad is een trekker voor studenten en medewerkers”. En hoe moet die levendige, gezellige binnenstad worden verwezenlijkt? Door daar de detailhandel te stimuleren door middel van een groot nieuw winkelgebied. In dat winkelgebied moet volgens Hein vooral plaats zijn voor winkels met de betere mode.
Wat een aardig alternatief heeft onze voorzitter bedacht. De betere mode? Studenten? Zou het heus? Ik denk dat in elk geval mijn collega Floris van L. zich wel in dit plan kan terugvinden. Enige tijd terug kreeg Floris de hele landelijke pers over zich heen toen hij het waagde een opmerking te maken over de kleding waarin studenten (m/v) meenden op colleges en tentamens te moeten verschijnen. Zijn uitlatingen bleken regelrecht in strijd met de fundamentele vrijheid van kledingsuiting van de studenten. En dus mag een studente zich bijvoorbeeld best hullen in een naveltruitje, ook als dat enkele maten te klein is, of die studente enkele maten te groot. Ik zou dan wel graag willen dat de draagster van zo’n kledingstuk niet voortdurend toegeeft aan die dwangneurotische zenuwtrek om dat te kleine truitje de hele tijd naar beneden te trekken. Dan gaat de rek er trouwens ook uit.

Maar goed, we dwalen af. De voorzitter van de UvT had dus een alternatief plan voor de binnenstad opgesteld en dat overhandigd aan het college van B en W van Tilburg. En wat deden B en W met dat plan? Nou? Daar deden zij niets mee, dat legden zij in een la, in diezelfde la waarin eerder ook al de begroting van Adjes theater was verdwenen. Dat is toch al te mall. Waarom hebben ze dat gedaan? Zien zij die betere modezaken niet zitten? Hebben zij niet graag dat de studenten en de medewerkers van de UvT in de betere mode gekleed gaan? Of vinden ze gewoon dat dat shopping center er moet komen? Ik denk het laatste. Volgens mij zijn het gewoon mall-oten.
Ik moet hier maar niet te veel over nadenken, want anders vrees ik dat ik vannacht weer akelig ga dromen. Dan droom ik dat burgemeester Vreeman meedoet aan The Next Uri Geller Show. De burgemeester gaat gekleed in een onberispelijk zwart pak uit een betere modezaak. Hij draagt een stropdas van de UvT. Hij wordt geassisteerd door een studente in een naveltruitje met een dwangneurotische zenuwtrek. De burgemeester doet zijn Grote Verdwijntruc. Hij laat rapporten verdwijnen, en beleidsnota’s, en begrotingen en toekomstplannen. Hij laat alles verdwijnen. Behalve die studente.